Een perfecte zondag hoeft eigenlijk niet zo ingewikkeld te zijn.

Soms zijn de mooiste momenten juist de momenten waarop je helemaal niets hebt gepland.

Vanmorgen was zo’n ochtend.

Terwijl Marc  al vroeg naar de markt in Chablis vertrok, waar hij  met veel plezier zijn stroopwafels verkoopt, besloot ik mijn eigen plan te trekken.
Zoals ik wel vaker doe op een rustige zondagochtend, besloot ik vandaag richting Semur-en-Auxois te rijden.

Onderweg naar Semur-en-Auxois werd ik opnieuw verrast door het landschap.
Hoewel ik deze route al zo vaak heb gereden, lijkt de Bourgogne me iedere keer weer iets nieuws te laten zien.
De blauwe lucht, de glooiende heuvels en de velden die midden in de zomer op hun mooist zijn.
De zonnebloemen staan volop in bloei, wuivend op de wind.

In de velden liggen de hooibalen al klaar, netjes opgestapeld, wachtend op de oogst die nog binnengehaald moet worden voordat de zo verlangde regen valt.
Al lijken de voorspellingen dat nog even uit te stellen.

Meer dan eens zette ik de auto even aan de kant.
Gewoon om te kijken.
Om een foto te maken.
En op dat moment bedacht ik mijn fotocamera niet mee had genomen.
Gelukkig heb ik wel altijd mijn mobiele telefoon mee, het blijven kiekjes maar het geeft wel de sfeer mee. 
Alle foto’s kan je bekijken op ons account op Instagram of op Facebook 

In Semur-en-Auxois liep ik eerst rustig over de zondagsmarkt.
Ik houd van die ontspannen sfeer. Geen haast, geen volle agenda. Gewoon slenteren langs de kraampjes, kijken naar de streekproducten en genieten van alles wat er om je heen gebeurt.

Daarna trakteerde ik mezelf op iets waar ik  altijd blij van word: een lekker espresso  met een verse croissant op een terras.
Terwijl ik daar zat, dacht ik terug aan de afgelopen weken.

Aan de hittegolf die ook de Bourgogne in zijn greep hield.
Aan de regen die eindelijk voor verkoeling zorgde.
Al was deze bui niet voldoende om het watertekort aan te vullen.
Inmiddels krijgt ons dorp en Quincey le Vicomte, het dorp in het dal, weer water via tankauto’s 

Ook dacht ik terug aan mijn dag in Parijs, waar de stad bruist van energie en duizenden mensen voortdurend onderweg zijn.
Ik heb daar een heerlijke dag gehad, met als hoogtepunt een bezoek aan het museum in de Jardin du Luxembourg.
Daar was op dat moment een expositie van Leonora Carrington.
Het blijft iets wat ik graag doe: af en toe een museum bezoeken, zoals deze tentoonstelling van Leonora Carrington.

Misschien is het juist daarom dat ik iedere keer weer zo geniet van de terugreis.
Nog geen twee uur nadat ik tussen de drukte van Parijs liep, sta ik weer midden in de rust van de Bourgogne.
Vanmorgen besefte ik weer hoe bijzonder dat eigenlijk is.

Geluk zit voor mij niet in grote gebeurtenissen.
Het zit in een onverwachte stop langs een landweggetje.
In een kop koffie op een zonnig terras.
In een kleine markt op een gewone zondag.

En in het besef dat ik dit mijn thuis mag noemen.
Misschien is dat wel de mooiste kant van de Bourgogne.

Hoewel het hier vaak heerlijk rustig is, wordt er in de zomermaanden ook van alles georganiseerd in de omgeving.
Juist dat contrast maakt het voor mij zo bijzonder: de rust van het platteland, en tegelijk het besef dat er altijd iets te beleven is, als je daar zin in hebt.