Het fijne van wonen op het platteland hier in de Bourgogne is de rust. Ik hou van de drukte en reuring van een stad, maar ik geniet enorm wanneer ik weer hier in de stilte ben.

Stilte…?
Terwijl ik nu schrijf, zittend op ons terras onder aan de heuvel, hoor ik het snerpende geluid van een roofvogel. Ik zie hem zelfs, gebruikmakend van de thermiek, zweven boven ons land. Gelukkig zitten de kippen veilig in hun ren, die ook van boven goed beschermd is met netten.

De nachtelijke stilte is hier niet altijd echt stil. In het vroege voorjaar werd ik midden in de nacht wakker van een afgrijselijk geschreeuw. Ik zat rechtop in bed. Ik kon het meteen niet thuisbrengen. Waren het vechtende everzwijnen? Die klinken toch echt anders. Zeker geen reeën… misschien een vos? Maar ik had geen idee hoe een vos eigenlijk klinkt.

De volgende ochtend sprak ik onze buurman, die vroeg of onze kippen nog leefden. Hij had het geschreeuw ook gehoord en dacht dat er een vos in het kippenhok zat.

In de weken daarna hoorden we het geluid vaker, op verschillende momenten: laat op de avond, midden in de nacht of vroeg in de nog donkere ochtend. Ik slaagde erin het geluid op te nemen, al was het niet heel duidelijk. Zo’n beest krijst tenslotte niet op commando.

Ik liet de opname aan verschillende mensen horen, maar niemand kon precies zeggen wat het was. Totdat ik meneer G tegenkwam, geboren en getogen in dit dorp en iemand die de natuur hier goed kent. Ik liet hem luisteren en zonder twijfel zei hij: “C’est une effraie”  een kerkuil.

Het mysterie was opgelost.

Het is niet alleen de kerkuil die we ’s nachts horen, gelukkig niet zo vaak, maar ook de gewone bosuil. En heel af en toe horen we everzwijnen in het bos: het geknor en de hoge geluidjes herken ik inmiddels als echte varkensachtige geluiden.

Een ree is ook goed herkenbaar geworden. Het “blaffende” geluid kan best hard klinken. Regelmatig komt er een ree een rondje over ons land doen en hij eet graag een appel uit de lage appelboom.

Vorige zomer werden we een hele nacht wakker gehouden door een prachtig gezang. Een vogel zong de hele nacht zijn of haar mooiste lied. Na wat zoeken in mijn vogelapp wist ik zeker dat het een nachtegaal moest zijn. Wekenlang werden we elke nacht getrakteerd op een klein concert.

En dan zijn er nog de kikkers. In het vroege voorjaar hoor je eerst een soort gebrom, een knorrig geluid op de achtergrond. Wij hebben een bron en een kleine vijver, en elk jaar zitten daar kikkers in.

Vanaf eind april en de hele maand mei horen we ze volop. Eén kikker, in ieder geval zo klinkt het, kan een enorm volume produceren. De hele nacht — en soms ook overdag — gaat hij maar door. Hij, of zij, hoopt zo een partner te lokken. En dat is gelukt: een paar dagen geleden zag ik ze samen zitten.

De absolute stilte op het platteland is dus niet zo absoluut stil. Maar het zijn prachtige natuurlijke geluiden, zelfs als ze je uit je slaap houden en je rechtop in bed doen schrikken.

Alleen de vos… die heb ik nog niet kunnen ontdekken qua geluid. Wel laat hij regelmatig sporen achter in de vorm van drollen op ons land.