Het waren enerverende weken.

Sinds 2 juli heeft ons dorp geen eigen watervoorziening meer. Onze gasten hoeven zich gelukkig geen zorgen te maken: als je de kraan opendraait, komt er gewoon water uit… tenzij het water niet regelmatig wordt aangevoerd.

Onze waterbron komt uit het dorp in het dal, Quincy-le-Vicomte. Quincerot en Quincy delen deze waterbron. Door het gebrek aan regen wordt de bron onvoldoende gevoed en is het waterniveau te laag.

Sinds 2 juli wordt daarom het water in een ander dorp, Saint-Rémy, met een tankauto opgehaald. Het water wordt naar het reservoir in Quincy gebracht, waar het vervolgens wordt gezuiverd en naar het Château d’eau – wat wij in Nederland een watertoren noemen – wordt gepompt. Vanuit daar komt het uiteindelijk bij de huishoudens terecht.

In het voorjaar hadden we al te maken met waterrestricties: geen tuin besproeien, geen auto’s wassen en zeker geen zwembad vullen.

In juli kregen we het nadrukkelijke verzoek om zo zuinig mogelijk met het water om te gaan. Ook werden er vrijwilligers gevraagd om te helpen bij het vullen en legen van de tankauto. Dat scheelt in de kosten; als er iemand van het waterbedrijf bij aanwezig moet zijn, moet die natuurlijk ook betaald worden.

Wij hebben ons opgegeven om hierbij te helpen.

Op een warme zondagochtend ging ik samen met drie andere mannen uit het dorp naar het punt waar het water aan het reservoir wordt toegevoegd. We kregen uitleg van de loco-burgemeester, die verantwoordelijk is voor de watervoorziening.

Er is iedere week een schema. Op de dagen dat het water wordt aangevuld, zijn er drie shifts van ongeveer twee à drie uur. De eerste ochtend gingen Marc en ik mee met iemand die dit al eens eerder had gedaan.

Het gaat als volgt.

Je krijgt de sleutel van het hek en van het reservoir waar het water naartoe moet worden gebracht. Uit het gebouwtje waar het technische gedeelte is, haal je een grote slang.

Met die slang rijd je naar Saint-Rémy. Daar mogen we bij een brandkraan het water ophalen. De tankauto komt naar Saint-Rémy en de chauffeur heeft een speciale sleutel om de brandkraan te openen.

De slang wordt aan de tankauto aangesloten en de brandkraan gaat open.

Als de tankauto vol is, wordt de slang afgekoppeld en de kraan weer afgesloten. Je rijdt terug naar Quincy en de tankauto volgt.

Bij het reservoir aangekomen, moet een enorm zwaar metalen deksel worden geopend. Hier ben ik afgehaakt, want dat lukt me echt niet. Gelukkig zijn er genoeg mensen met flinke spieren die zich ook hebben opgegeven. 😉

Enfin, deksel open. Nu moeten er twee slangen aan een pomp worden gekoppeld en wordt een slang vanuit de tankauto aan de pomp aangesloten. De opening van de slang gaat in de put en zo wordt de tankauto geleegd.

Er moet ook nog een afgepaste hoeveelheid chloor worden toegevoegd. Dat is noodzakelijk vanwege eventuele bacteriën en andere verontreinigingen.

Na het legen van de tankauto wordt alles weer afgekoppeld en gaat de rit opnieuw naar Saint-Rémy.
Dit meerdere keren per dag.
Drie dagen per week moet er een tankauto komen.
Een hele operatie dus.

Ik vind het vervelend om onze gasten te moeten vragen om heel zuinig met het water om te gaan, maar het is op dit moment gewoon nodig. Gelukkig hebben onze gasten er alle begrip voor.

En ondertussen gaat het gewone leven door

Naast al het water – of juist het gebrek daaraan – gaan we er natuurlijk ook gewoon op uit.

Op de nationale feestdag zijn we een stukje gaan rijden en hebben we een hele leuke, rustige picknickplek aan een meer ontdekt. Hier zal ik op een later moment wat meer over schrijven op de website.

’s Avonds was er een concert in de Abdij van Fontenay. Monniken uit Dijon zongen Gregoriaanse liederen. Na afloop wordt traditiegetrouw het hele terrein verlicht met duizend waxinelichtjes.
Zeer sfeervol en bijna sprookjesachtig.

Mijn moestuin heeft het zwaar

Mijn moestuin is op dit moment een nogal zielig gebeuren.

We hebben een groot ondergronds reservoir waarin we regenwater opvangen. Ik denk dat er ongeveer 3.000 liter in kan.
Marc heeft een krachtige nieuwe pomp gekocht en daarmee kunnen we het water in watertonnen boven op het land pompen.
In het vroege voorjaar hebben we boompjes geplant en die hebben een paar keer per week water nodig.
Om de dag begiet ik mijn moestuin, maar ik kan de planten nog maar net in leven houden.

Ik heb mijn groentetuin midden op het land aangelegd, waar de hele dag de zon schijnt. Achteraf gezien misschien niet zo handig dus. 

In het najaar ga ik mijn tuin verplaatsen. Een beetje meer schaduw lijkt me dan wel een goed idee.

En als het buiten te warm is…

Op de heetste uren van de dag is het buiten simpelweg niet te doen. Dus heb ik mezelf binnen maar nuttig gemaakt.

Op de website heb ik een nieuwe pagina gemaakt: een bibliotheek waarin ik regelmatig wandelingen en bezienswaardigheden ga toevoegen.
Er zijn downloadbare kaartjes die je makkelijk op je telefoon kunt zetten, zodat je onderweg de wandelbeschrijving kunt volgen.

Ik heb ook een quiz gemaakt. Daarmee kun je ontdekken of onze gîte een fijne plek voor jou kan zijn.
Gelukkig heb ik niet snel last van verveling. 😉

En zo gaat deze zomer hier verder. Met weinig regen, veel warmte, af en toe wat improviseren en ondertussen gelukkig nog heel veel mooie momenten.
Want ook als het water schaars is,  genieten we van mooie plekken, bijzondere avonden en alles wat de Bourgogne ons te bieden heeft.
En daar gaan we voorlopig gewoon lekker mee door.